“VIJF DAGEN IN PARIJS

Hoofdstuk 1

Het weer in Parijs was ongewoon warm toen Peter Haskells vliegtuig op de luchthaven Charles de Gaulle landde. Het toestel taxiede vlot naar de aankomsthal en een paar minuten later liep Peter, aktetas in de hand, met grote stappen door het gebouw. Hij glimlachte bijna toen hij bij de rij voor de douane kwam, ondanks de hitte en het aantal samengedromde mensen vóór hem. Peter Haskell was dol op Parijs.

Hij reisde gewoonlijk vier tot vijf keer per jaar naar europa. Het farmaceutische imperium dat hij leidde had onderzoekscentra in Duitsland, Zwitserland en Frankrijk en enorme laboratoria in Engeland. Het was altijd weer interessant om hier te komen, ideeën uit te wisselen met hun onderzoeksteams, en nieuwe wegen te verkennen voor de handel, wat zijn sterke kant was. Maar deze keer was het veel meer dan dat, veel meer dan gewoon een onderzoeksreis of het introduceren van een nieuw product. Hij was hier voor de geboorte van ‘zijn troetelkind’: Vicotec. De droom van zijn leven. Vicotec zou van invloed zijn op het leven en de levensverwachting van alle mensen met kanker. Het zou wereldwijd de toepassing en het karakter van de chemotherapie ingrijpend veranderen. Het zou Peters grote bijdrage aan de mensheid zijn. Afgezien van zijn gezin, was dit waar hij de afgelopen vier jaar voor had geleefd. En het zou Wilson-Donovan zonder enige twijfel miljoenen opleveren. Het was zelfs zo dat volgens hun berekeningen in de eerste vijf jaar al een winst van meer dan een miljard gemaakt zou kunnen worden. Maar dat was tiiet de hoofdzaak voor Peter. De hoofdzaak was het leven, en de kwaliteit daarvan, voor degenen die verzwakt waren tot flakkerende kaarsjes in de donkere nacht die kanker heet. Vicotec zou hen gaan helpen. Het had eerst een idealistische droom geleken, maar nu waren ze vlak bij de eindoverwinning. Elke keer als Peter dacht aan wat stond te gebeuren, ging er een golf van opwinding door hem heen.

En hun laatste resultaten waren perfect geweest. De besprekingen in Duitsland en Zwitserland waren uitstekend verlopen. De tests in hun laboratoria waren zelfs met nog meer zorgvuldigheid uitgevoerd dan die in Amerika. Ze waren er nu zeker van. Het was veilig. Zodra het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen zijn goedkeuring gaf, konden ze naar fase één gaan: het testen op mensen. Dat betekende dat er een lage dosis van de medicijn gegeven zou worden aan een groep goed ingelichte vrijwilligers om te zien hoe zij erop reageerden.

Wilson-Donovan had de aanvraag al maanden geleden, in januari, bij het CBG ingediend. Uitgaande van de informatie die ze nu hadden, zouden ze vragen om voor Vicotec de ‘versnelde procedure’ te volgen, zodat ze snel konden beginnen met die tests. Ten slotte, als Wilson-Donovan bewezen had hoe veilig Vicotec was, zou het CBG het kunnen vrijgeven. De ‘versnelde procedure’ werd gebruikt om de diverse stappen naar goedkeuring te bespoedigen als het ging om medicijnen die bestemd waren ter bestrijding van levensbedreigende ziekten. Zodra ze de goedkeuring van het CBG hadden, zouden ze beginnen met een groep van honderd personen die een overeenkomst zouden tekenen waarin stond dat ze op de hoogte waren van mogelijke gevaren van de behandeling en bereid waren aan het onderzoek mee te werken. Ze waren allen uitzichtloos ziek en ze wisten dat het hun enige hoop was. Mensen die zich opgaven voor dit soort experimenten, waren dankbaar voor iedere hulp die ze konden krijgen.

Wilson-Donovan wilde zo snel mogelijk beginnen met het beproeven van de medicijn op patiënten. Daarom was het zo belangrijk om de veiligheid van Vicotec nu te testen, vóór het begin van de hoorzittingen van het CBG in september, waardoor Vicotec hopelijk in de ‘versnelde procedure’ zou terechtkomen. Peter was er volkomen van overtuigd dat de laatste tests die waren uitgevoerd door Paul-Louis Suchard, het hoofd van het laboratorium in Parijs, het goede nieuws dat hij in Genève had gekregen alleen maar zouden bevestigen.

‘Zaken of vakantie, monsieur?’ De douanebeambte stempelde ongeïnteresseerd zijn paspoort af en keek nauwelijks naar hem op nadat hij de foto had bekeken. Peter Haskell had blauwe ogen en donker haar en zag er jonger uit dan zijn vierenveertig jaar. Hij was lang, had regelmatige trekken, en de meeste mensen zouden het erover eens zijn dat hij knap was.

‘Zaken,’ zei hij haast trots. Vicotec. Victorie. Redding voor alle mensen die worstelden met de kwellingen van chemotherapie en kanker.”